Na de onbevredigende afloop van de Bibob-procedure in maart 2012 en de daaruit voortvloeiende sluiting van mijn speelhallen op de Wallen, probeer ik mijn muzikale activiteiten weer op te pakken. Maandag 7 januari jl. bracht ik samen met mijn zakenpartner Marcel Visser van Funk to the Max Records een bezoek aan Concerto in de Utrechtsestraat, de grootste platenzaak van Amsterdam en omstreken. Vlak voor de kerst had ik daar een exemplaar van ’25 years and still funkin’’ achtergelaten, het onlangs uitgebrachte jubileumalbum van mijn band Seven Eleven. Concerto gaat bij de distributeur 10 exemplaren bestellen. De cd komt met een kaartje ‘FUNK-TIP!’ in een van de luisterzuilen in de winkel te staan.

‘Klinkt goed!’
Terwijl ik hierover in gesprek was met verkoper Rob, snuffelde Visser ondertussen in de platenbakken. De ervaren Concerto-medewerker zette de cd van Seven Eleven op. Het openingsnummer ‘Get the funk outta here’ uit 1989 knalt nog geen minuut uit de speakers als Visser komt aangesneld. Hij vraagt aan Rob: “Is dit de nieuwe van Larry Graham?” Wij lachen natuurlijk. Ik zeg: “Ja, hoe vind je ‘m?” Visser: “Klinkt goed zeg”. Dan verklap ik dat het de slappende Seven Eleven-bassist Dodge is die hij hoort en niet Larry Graham, waarop Visser ad-rem reageert: “Ik zei toch dat ie goed klinkt”.

Vreemd
Even later drinken we koffie in het recent geopende Concerto Koffie, op de klassieke afdeling. Daar vertelt Marcel Visser dat hij twee nieuwe, nog gesealde exemplaren van ’25 years and still funkin’’ op de tweedehands-afdeling heeft zien liggen, met een prijssticker van € 5,00.

Ik dacht dat mijn compagnon mij zat te stangen. Het bleek nog echt waar ook. Hoe kan dat? Rob legt uit: “Dat zijn denk ik recensie-exemplaren die poprecensenten aan ons hebben verkocht. Het gebeurt wel vaker dat we op die manier nieuwe albums binnenkrijgen en tweedehands verkopen.”

Geseald
“Maar deze zijn nog geseald,” merk ik op. Dat vond Rob ook vreemd. Normaal gesproken worden te koop aangeboden recensie-exemplaren van nieuwe cd’s na beluistering aan Concerto verkocht. Meestal zo’n 15 of 20 stuks tegelijk, want kranten en muziektijdschriften ontvangen dagelijks cd’s om te recenseren. Maar een geseald exemplaar? Dat is inderdaad bijzonder.

Amsterdam
Gelet op de locatie waar we de cd’s aangetroffen, een Amsterdamse platenzaak, concluderen we dat het Amsterdamse recensenten van tijdschriften of kranten moeten zijn geweest die de door de distributeur aan hen gezonden promo-cd aan Concerto hebben verkocht. Bijvoorbeeld medewerkers van Het Parool of de Volkskrant of HP/De Tijd, want dat zijn in Amsterdam gevestigde media waar de distributeur het jubileumalbum naartoe heeft gestuurd en die geen recensie hebben geplaatst.

Langst bestaande funkband van Nederland
De reden waarom de nieuwe release van Seven Eleven wordt genegeerd in de media is in elk geval niet dat er dagelijks tientallen funkplaten van Nederlandse bodem verschijnen. In tegendeel. Seven Eleven is niet alleen de langst bestaande funkband van Nederland, maar vrijwel de enig overgebleven Nederlandse groep die funk speelt in de traditie van James Brown, Bootsy Collins en George Clinton.

‘Die plaat is een collectors-item’
Ondertussen klinkt het heftige slot van de live-uitvoering van ‘Funkin’ the city’ uit 1994. Ik zie een klant staan swingen op onze muziek. Even later komt Rob met de klant het koffiecafé binnenlopen. “Daar zit een van de bandleden,” zegt ie. De klant heet Menno. Hij vindt het jubileumalbum ‘erg goed’. 

Marcel Visser grapt: “Die cd is een collectors-item! Is alleen verkrijgbaar op de tweedehands afdeling. Moet je wel snel zijn; er liggen er nog twee voor € 5,00.”

Menno laat er geen gras over groeien, haalt het nieuwe album uit de tweedehands bak, rekent af en wil Concerto niet verlaten voordat ik de cd heb gesigneerd. Wanneer we in de buurt optreden, wil Menno nog weten. Ik vertel hem over het aanstaande optreden van Seven Eleven in het MC Theater in de Westergasfabriek op 22 februari a.s.

Rob koopt het andere ‘tweedehands’ recensie-exemplaar. Voor zichzelf. Een leuke afloop van een bezoekje aan Concerto. Maar de gedachte dat poprecensenten voor eigen gewin niet-beluisterde recensie-exemplaren aan een platenwinkel verkopen laat me niet meer los.