Maandag 7 januari jl. trof ik op de tweedehandsafdeling van Concerto twee splinternieuwe gesealde recensie-exemplaren aan van het jubileumalbum ’25 years and still funkin’’ van mijn band Seven Eleven. Verkoper Rob dacht dat deze aan Concerto waren verkocht door popjournalisten. Die hadden het album eigenlijk moeten beluisteren en recenseren maar hadden daar kennelijk geen zin in. Het onderzoek bij welke krant of tijdschrift de cd’s vandaan komen is nog in volle gang. De Volkskrant, Het Parool, Nieuwe Revu, Panorama, HP/De Tijd en NU.nl hebben inmiddels laten weten dat geen van beide cd’s bij hen vandaan komt. De redacties van OOR en Muziek.nl reageren niet op mijn vragen.

De Volkskrant
Chef kunst bij de Volkskrant Anne van Driel belde, nadat zij hiervan hoorde, onmiddellijk met Concerto-verkoper Rob, en daarna met hoofd inkoper Anton. Het hoofd van de inkoopafdeling van Concerto verklaarde dat hij nooit van Volkskrant-recensenten recensie-exemplaren van nieuwe cd’s voor geld aangeboden heeft gekregen.

Daarmee staat voor de Volkskrant vast dat de nog gesealde recensie-exemplaren niet via recensenten van de Volkskrant bij Concerto terecht zijn gekomen. Een te snelle conclusie leek het me, want het impliceert dat de hoofdinkoper van Concerto alle freelance-poprecensenten kent die stukjes schrijven voor de Volkskrant. Mijn volgende vraag zou dan zijn: hoe kent een inkoper van tweedehands cd’s alle poprecensenten van de Volkskrant?

Gisteren heeft de medewerker van de Volkskrant die alle binnengekomen cd’s persoonlijk afhandelt mij verzekerd het album niet te hebben ontvangen. De medewerker: ‘ik kan u verzekeren dat met de hier binnengekomen cd’s geen handel wordt gedreven, daarvoor steek ik mijn hand in het vuur. Dat zou natuurlijk absurd zijn en zeer verwijtbaar.’

De Volkskrant is wat mij betreft geen suspect meer.

Job de Wit
Mijn eerste confrontatie met een Nederlandse popjournalist was met Job de Wit in 1998. Job werkte bij de VPRO als radio-dj. Hij zou verstand hebben van funkmuziek, zo werd beweerd. Ik had hem gevraagd waarom er bij VPRO-radio zo weinig funkmuziek te horen was en stuurde wat informatie over mijn band Seven Eleven. Ons eerste album was geproduceerd door de New Yorkse funkartiest Menace, waarmee wij in 1995 in contact zijn gekomen via Geert van Itallie, thans directeur van de Melkweg. Leuke weetjes.

Ik informeerde hem dat ik – eveneens in 1995 – samen met Seven Eleven bassist Dodge bij Bootsy Collins op bezoek ben geweest in Cincinnati, en dat Bootsy ons daarna uitnodigde om naar Parijs te komen om een samenwerking te bespreken. Hij trad daar op als special guest van gitarist Lucky Peterson in Le Zenith. Dan moet je als Nederlandse funkband toch iets betekenen. Job vond van niet. Over ons album ‘The Come Out’ merkte hij op:

‘Was de hoes groen en rood van kleur? Deed die jongen erop mee die ook nog een tijdje toetsen bij de Urban Dance Squad heeft gespeeld? Als dat jullie cd was, vond ik die gewoon helemaal niet goed. En kennelijk ben ik de enige niet. Als zelfs Mr. Funk Sjeng Stokkink niet over jullie schrijft, dan weet ik het ook niet meer.’

Sjeng Stokkink schreef wél over Seven Eleven aangezien funk midden jaren negentig in Nederland een revival kende en Seven Eleven daar onderdeel van was. In 1994 speelde de band op P-Funk parties in Paradiso en in de Westergasfabriek en gaf op voorspraak van Candy Dulfer een nachtconcert in het VPRO-radio programma ‘Streetbeats’ van vader Hans.

Funk to the Max
In 1996 en 1997 toerde Seven Eleven met een eigen funkfeest door Nederland: Fonkifekts, compleet met een funky fashionshow op de catwalk, DJ’s en Menace als special guest. Later zou dit concept uitgroeien tot de vermaarde ‘Funk to the Max parties in de Melkweg, ook genoemd in de OOR-Encyclopedie. Job de Wit wist het allemaal niet en wilde het ook niet weten. De popjournalist en radio-dj van de VPRO bleek een zelfingenomen wijsneus.

Jaap van Zweden
Seven Eleven is een funkband die experimenten niet schuwt. In 1990 trad de groep op met de Brabantse Hiphop-formatie Dope Posse. Rappers en een energieke funkband samen op het podium, dat was toen nog zelden vertoond in Nederland. In de jaren negentig dacht Seven Eleven al na over het combineren van muziekstijlen. Bijvoorbeeld funk en klassiek. Een feature van klassiek violist en orkestleider  Jaap van Zweden op de eerste single van Seven Eleven ging op het allerlaatste moment niet door. BMG, het platenlabel waar Jaap op dat moment onder contract stond, vond een uitstapje naar de funk bij nader inzien toch niet zo’n goed idee.

Frankrijk
In Frankrijk zijn al drie (lovende) recensies van ons jubileumalbum verschenen. Onze muziek ‘est une bombe atomique. Rythmique saccadée, une basse pointilleuse slappée, des chants planants, un solo de synthé à tomber, bref un groove impecable’.

Maar de Nederlandse muziekpers maakt aan het 25-jarig bestaan van Seven Eleven geen woord vuil. Vorige week kocht ik OOR, de editie van januari. Er stond weer geen recensie in van onze plaat die al in oktober 2012 uitkwam. Alsof de Vaderlandse popjournalistiek gezamenlijk heeft besloten de langst bestaande funkband van Nederland volledig te negeren. Dat is wel eens anders geweest.

De Wereld Draait Door
Vlak na mijn arrestatie in 2006 werd de boeker van Seven Eleven overspoeld met uitnodigingen. De bandleden konden overal op radio- en televisie hun verhaal doen en optreden. Daar bedankten ze voor, want het ging niet om de muziek. Toch was Seven Eleven in televisieprogramma’s te zien dat jaar. Zo filmden RTL Boulevard en AT5 op de Jacobiberg in Arnhem de eerste repetitie van de band na mijn vrijlating.

In 2007 kwam een redactrice van De Wereld Draait Door naar de Bunker om het Holleeder-proces bij te wonen. In de pauze van de zitting vroeg ze of ik ’s avonds wilde aanschuiven in het programma. Met mijn band mocht ik ook optreden, beloofde ze. Heel kort. Ik heb haar bedankt en aangegeven dat ik graag van de uitnodiging gebruik wilde maken als het hele proces achter de rug was. Afgesproken.

Zes jaar later, in verband met het 25-jarig bestaan en het jubileumalbum, nam ik contact op met de redactie van DWDD. Geen reactie. Challenge Records, de distributeur van onze cd, heeft het daarna nog geprobeerd maar kreeg ook geen reactie.

‘Opvallend veel jonge mensen’
Er zijn in Nederland genoeg liefhebbers van echte funk want als Bootsy Collins, George Clinton of Maceo Parker hier optreden, zijn de zalen uitverkocht. Op 4 september 2008 speelde George Clinton in 013 in Tilburg. In het verslag van dat concert wordt gewag gemaakt van een ‘tjokvolle zaal’ met ‘opvallend veel jonge mensen die de eerste P-Funk golf niet hebben meegemaakt’.

Het jaar erop deed Clinton drie optredens in Nederland. De redacteur van Muziek.nl wist bij het eerste concert niet wat ie meemaakte, en sloot zijn recensie af met:

‘Geef Dr. Funkenstein en Parliament Funkadelic nog wat wiet mee en beloof ze dat ze altijd terug mogen komen voor meer als het op is, want veel beter kan een donderdagavond niet worden.’

Leo Blokhuis en de Lefties Soul Connection
Aan belangstelling voor funk in Nederland dus geen gebrek. Ook niet op televisie. Zaterdagnacht 6 december 2008 was het ‘Funk Night’ op Nederland 3. NPS zond een door Leo Blokhuis gemaakte reportage uit over de ontstaansgeschiedenis van funk en funkmuziek in Nederland. Als fakkeldrager van de Nederfunk was Seven Eleven helaas nergens te bekennen. Blokhuis had de Amsterdamse soulformatie Lefties Soul Connection gecharterd om de essentie van funk aan de kijkers uit te leggen. Hij nam de Lefties ook mee naar DWDD om duidelijk te maken wat ’the one’ precies inhield.

Uitmarkt
In 2004, 2005, 2007 en 2008 mocht Seven Eleven wel voor een flinke dosis funk zorgen op de Uitmarkt. In het tussenliggende jaar 2006 niet, omdat ondergetekende toen in hechtenis zat.

Na ons laatste Uitmarkt-concert in 2008 verscheen in Nieuwe Revu een uitgebreide reportage over mij en Seven Eleven. Aan het slot merkt Gert-Jaap Hoekman, de schrijver van het artikel, op:

‘Burgemeester Cohen maakt het leven van de ondernemer Kaatee dan misschien moeilijk, de muzikant Kaatee mag de eerste dag van opening van het culturele seizoen van de hoofdstad afsluiten. ‘Ik denk niet dat ze weten dat ik dezelfde persoon ben,’ zegt Kaatee lachend terwijl hij over het IJ kijkt.’

Op het stadhuis zal hier notie van zijn genomen want sindsdien is Seven Eleven nooit meer uitgenodigd voor een optreden op de Uitmarkt en maakt de muziekpers eveneens een lange neus naar de band.

25 years and still funkin’
Zelfs als Seven Eleven 25 jaar bestaat en op het eigen label ‘25 years and still funkin’ uitbrengt is het doodstil in de Nederlandse muziekmagazines, aanverwante krantenrubrieken en op internet. De recensie-exemplaren van het jubileumalbum verdwijnen in de prullenbak, of in een bureaula, of liggen nieuw en ge-sealed op de tweedehandsafdeling van Concerto. Seven Eleven verdient beter.