Het Openbaar Ministerie stelde op 20 april 2009 in het requisitoir: ‘Het gaat ons niet om de etiketten zelf (boekhouder, administrateur, stroman, katvanger, boodschapper, loopjongen, handlanger o.i.d.). Het gaat om de grote lijn in de verklaringen: Kaatee krijgt opdrachten van Holleeder en voert ze uit ook.’

‘Hond’, ‘rukker’, ‘idioot’
Er waren wel meer ‘etiketten’ die politie en justitie op mij hadden geplakt. De CIE-ers die met Endstra op de achterbank spraken duidden mij achtereenvolgens aan als ‘hond’, ‘rukker’ en ‘idioot’. Tijdens de repliek kozen de Officieren van Justitie de kwalificatie die zij het beste bij mij vond passen: ‘De financiële man van Holleeder.’

Vanaf het moment dat Fred Teeven mij in mei 2006 publiekelijk – tijdens de eerste pro forma zitting in Kolbak – de ‘Minister van Financiën van Holleeder’ noemde, heeft er bij het OM weinig voortschrijdend inzicht plaatsgevonden.

Journalisten
De meeste journalisten hebben het beeld dat politie en justitie in het begin van mij hebben gepresenteerd, later wel bijgesteld. Peter Elberse, misdaadverslaggever van het ANP, beschrijft de gewaarwording bij het journaille in 2008 in zijn boek ‘Bekentenissen uit de bunker’:

Voordat het proces begon, werd hij veelvuldig afgeschilderd als de financiële man van de Neus, de boekhouder, zelfs ‘de minister van Financiën’. Inmiddels kunnen we vaststellen, denk ik, dat Kaatee daarmee onrecht is aangedaan, want van een dergelijke positie in een criminele organisatie is beslist geen sprake geweest. Nu ploetert hij in procedures die de gemeente tegen hem aanhangig heeft gemaakt, die erin moeten resulteren dat hij zijn twee gokhallen op de Amsterdamse Wallen kwijtraakt. Ik zie het somber voor hem in, het imago van Holleeder heeft grote schaduwen en misschien is zelfs een vrijspraak voor Kaatee nog niet genoeg om het geschetste beeld teniet te doen, althans niet voldoende om onder de knoet van de wet Bibob uit te komen.

De financiële man van Holleeder volgens Willem Endstra
De variatie aan rollen die op mij van toepassing werd geacht toont aan dat niemand in de omgeving van Endstra een goed beeld had. Toen Willem Endstra op de achterbank werd gevraagd naar de financiële man van Holleeder, noemde hij Rob Boon en Jan Guyt. Daarnaast beweerde Endstra dat hij Holleeder op financieel gebied ook zelf het een en ander had geleerd.

Toen Endstra op 29 augustus 2002 op zijn kantoor met advocaat Beckers sprak over California Properties BV omschreef hij mij als een ‘personeelslid’ en ‘werknemer’. Niks boekhouder of financiële man, laat staan van Willem Holleeder.

De kwalificatie ‘boekhouder’ wordt Endstra voor het eerst in de mond gelegd door CIE-rechercheur Henk die bekend bleek te zijn met het Citypeak-onderzoek dat halverwege de jaren 90 plaatsvond naar strafbare activiteiten van de voormalige Heineken-ontvoerders. In dat onderzoek duidde Thomas van der Bijl mij in zijn verklaringen aan als ‘de boekhouder van de Molensteeg’. Vanaf het moment dat Henk mij op de achterbank ‘de boekhouder’ noemt, ben ik ook voor Endstra ‘de boekhouder’.

Getuigen 
Bram Zeegers, Endstra’s vertrouwenspersoon, kende mij niet of nauwelijks. Hij omschreef mij als volgt in zijn verklaring: 

‘Ik herinner mij hem niet zo heel goed, omdat ik zelf niets met hem te maken had en hij ook geen contact met mij zocht. Ik meen dat hij iemand van rond de veertig is, met een modern soort zonnebril. Een donker leren jack en een spijkerbroek. Puck (secretaresse) noemde hem ‘Marcel’ en vertelde mij dat hij in een jazzbandje speelde. In de tweede helft van 2003 heeft zij mij eens gezegd dat Marcel weer geweest was. Dat was volgens haar toen een uitzondering.’

Endstra’s hoofdsecretaresse Danielle verklaarde: ‘Volgens mij was hij boekhouder, ik denk dat hij mij dat wel eens heeft verteld’.

Endstra’s zakenpartner en vaste stroman Dennis Prins concludeerde dat ik wel een boekhouder moest zijn omdat ik het dossier Leijenbergh en Nieuwgraaf door en door kende. Omdat deze vennootschappen waren gerelateerd aan Maike Dijkhuis en zij toen de vriendin was van Willem Holleeder, kon Prins geen andere conclusie trekken dan dat ik voor Holleeder moest werken. Zo is de beeldvorming ontstaan bij de getuigen in de omgeving van Endstra die elkaar onderling hebben beïnvloed.

Haico Endstra
Eigenlijk is Haico Endstra de enige die mij in zijn verklaringen heeft aangeduid als ‘de financiële man van Holleeder’, want dat had hij ‘zo begrepen’. Een eigen interpretatie dus, niet gebaseerd op feiten.

‘Haico is een zeezeiler, zonder verstand van vastgoedzaken’, verklaarde Dennis Prins over Wim Endstra’s broer. ‘Haico wist eigenlijk maar weinig van waar Wim allemaal mee bezig was geweest, had volgens mij ook geen verstand van Convoy’, wist getuige Zeegers.

Dan is zeezeiler Haico de laatste die uit eigen wetenschap over mijn werkzaamheden voor het bedrijf kan oordelen. Haico Endstra was wel een van de eersten die de dagboekaantekeningen van zijn broer las en daarna in familiekring ging rondvertellen dat ik voor Holleeder zou werken.

De (echte) boekhouder van Holleeder
Het etiket ‘boekhouder van Holleeder’ sprak kennelijk het meest tot de verbeelding van journalisten want zo werd ik het vaakst aangeduid in de media. Op 1 november 2007 verscheen de enig echte boekhouder van Holleeder als getuige in de Bunker.

De heer R. was eigenaar van een administratiekantoor in Leusden. Hij had een punt toen hij zich tijdens het verhoor naar Willem wendde en zei: ‘Sorry dat ik het zeg meneer Holleeder, maar het is geen aanbeveling de boekhouder van Holleeder te worden genoemd.’ Dit was nadat de boekhouder onder ede had verklaard bijna 12 jaar voor Holleeder de financiële administratie van zijn bedrijven te hebben gedaan, de jaarrekeningen te hebben opgesteld en alle aangiften inkomstenbelasting van Willem te hebben verzorgd.

De boekhouder was ook bestuurder van een vennootschap van Holleeder waarin de seksclub Satyricon en het pand Roompotstraat 1 zaten. Daar verklaarde hij het volgende over: ‘In die BV zat een pand met een verhuurrecht en het ging niet goed met die BV. Dat heb ik gedaan. Holleeder verzocht mij de boekhouding te doen tot dat het pand zou zijn verkocht.’

Koos Plooij
Op vragen van mijn toenmalige advocaat Arthur van der Biezen antwoordde de boekhouder: 

‘U vraagt mij of het juist is dat bij mij stukken in beslag zijn genomen. Dat is juist, dat is tweemaal gebeurd. (…) Ze stonden om 7 uur met 8 man voor de deur. Mijn dochtertje was toen vijf jaar oud en het had veel impact op ons (…) De eerste keer dat ze kwamen was in juli 2005. De tweede keer zijn geen vragen gesteld. Zij kwamen toen op de dag dat verdachte Holleeder is gearresteerd om nog de laatste, nagekomen stukken in beslag te nemen. (…) In de pers wordt wel gezegd dat Holleeder miljoenen had maar die ben ik niet tegengekomen.’

Op hetzelfde tijdstip vonden ook bij mij huiszoekingen plaats. Daar is geen enkel document aangetroffen van of in relatie tot Willem Holleeder. Op de vraag van mijn advocaat aan Officier van Justitie Koos Plooij waarom de echte boekhouder van Holleeder niet is gehoord door de Nationale Recherche, antwoordde Plooij: ‘R. was niet interessant wat ons betreft want hij is niet de boekhouder.’ Terwijl R. net omstandig had uitgelegd van 1995 tot 2006 de boekhouder van Holleeder te zijn geweest.

‘Gewoon een stoffig boekhoudertje’
De eerstvolgende procesdag was ik bij de ingang van de Bunker getuige van een conversatie tussen twee journalisten. Een donkerblonde dame vroeg aan de lange slungelachtige verslaggever van BNR-Nieuwsradio naar het getuigenverhoor van de boekhouder van Holleeder de vorige dag. De slungel antwoordde: ‘Dat stelde niks voor. Gewoon een stoffig boekhoudertje, ook zoals hij praatte. Dat was voor mij wel de bevestiging dat Kaatee de echte boekhouder is van Holleeder.’