Deze website beschrijft historische en actuele feiten en omstandigheden die verband houden met strafrechtelijke en bestuursrechtelijke procedures die de landelijke en gemeentelijke overheid gezamenlijk al sinds 2006 voeren om mijn panden en bedrijven op de Wallen “uit te roken”.

Media
Kranten, tijdschriften, boeken, televisieprogramma’s en websites stonden van 2006 tot en met 2009 vol over de strafzaak Kolbak, dat toen ‘het proces van de eeuw’ werd genoemd. De zaak draaide om hoofdverdachte Willem Holleeder die volgens justitie met een aantal medeverdachten Amsterdamse vastgoedondernemers zou hebben afgeperst, waaronder Willem Endstra.

Eigen waarheid
Volgens het Openbaar Ministerie was ik ‘de minister van Financiën’ van de criminele bende van Holleeder. Ik zou in staat zijn om geldbedragen die nog niet gevonden waren weg te sluizen zodra ik werd vrijgelaten. Deze idiote Kafkaëske voorspelling werd publiekelijk geuit door een Officier van Justitie die enkele maanden later werd gepromoveerd tot volksvertegenwoordiger in de Tweede Kamer. Daarna werd de man benoemd tot Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie.

Strafbare gedragingen waarvan politie en justitie mij verdachten werden als feiten gepresenteerd. Het voorarrest duurde bijna 8 maanden.

Weblog
Nadat de rechtbank Haarlem mij op 21 december 2007 ‘slechts’ schuldig achtte aan het aannemen van een envelop met een contant geldbedrag en mij voor al het overige vrijsprak, startte de gemeente Amsterdam onder leiding van burgemeester Job Cohen in januari 2008 een Bibob-procedure om mijn speelhallen op de Wallen te sluiten. Ik werd dus niet alleen strafrechtelijk maar gelijktijdig ook bestuursrechtelijke vervolgd.

In mei 2008 startte ik deze weblog. Gedurende het hoger beroep van de strafzaak wilde ik met mijn eigen ware verhaal tegenwicht bieden aan de tot dan toe eenzijdige en ongenuanceerde verslaggeving van de zaak in de media.

‘Ernstig gevaar’
De burgemeester van Amsterdam baseerde zijn voornemen om nieuwe vergunningen te weigeren op een negatief advies van het zogeheten Landelijk Bureau Bibob. Het adviesorgaan van de overheid waarschuwde de burgemeester voor een ‘ernstig gevaar’ als nieuwe vergunningen aan mijn speelhallen zouden worden verleend.

Toen ik het Bibob-rapport op het stadhuis mocht inzien, bleek het advies mede te zijn gebaseerd op publicaties over de strafzaak in de media en een boek getiteld ‘De oorlog in de Amsterdamse onderwereld’. In dat boek van de hand van twee journalisten van Het Parool, werd Endstra’s relaas op de achterbank voor waar aangenomen terwijl het onderzoek bij de rechtbank op dat moment nog moest beginnen. Dezelfde Parool-journalisten hadden eerder de processen-verbaal van de achterbankgesprekken klakkeloos overschreven en in boekvorm uitgebracht als ‘De Endstra-tapes’.

Circelredenering
In het begin van mijn Bibob-zaak paste de gemeente Amsterdam, in navolging van het Landelijk Bureau Bibob, een circelredenering toe; aannames werden gebaseerd op artikelen en boeken van journalisten die hun informatie rechtstreeks of indirect van diezelfde overheid hadden gekregen.

Journalisten, die vaak als eerste van de politie of van het OM informatie krijgen toegespeeld over verdachte personen of bedrijven, realiseren zich onvoldoende dat dit doelbewust gebeurt en dat het nooit het complete verhaal is en wederhoor is geboden. Dat laatste wordt wel eens vergeten. Ik vond het de hoogste tijd om het gekleurde beeld dat de overheid via de media over mij had verspreid, bij te stellen via een weblog.

Vrijspraak
Of mijn blogs hierin een rol hebben gespeeld weet ik natuurlijk niet zeker, maar op 3 juli 2009 sprak het Amsterdamse gerechtshof mij in hoger beroep van het Kolbak-proces volledig vrij van alle verdenkingen. Een jaar later kende het hof een schadevergoeding toe voor de 221 dagen die ik in 2006 ten onrechte in voorlopige hechtenis had doorgebracht.

Ondanks die integrale en onherroepelijke vrijspraak bleef het Openbaar Ministerie mij daarna publiekelijk beschuldigen van strafbare gedragingen waarvan ik was vrijgesproken. De volgende burgemeester van Amsterdam, Eberhard van der Laan, deed daar hard aan mee in de nog altijd voortdurende Bibob-procedure. Die resulteerde in 2012 uiteindelijk – ondanks mijn vrijspraak – in de gedwongen sluiting van mijn speelhallen. De financiering die ik in 2003 had verkregen van Jan-Dirk Paarlberg om mijn leningen van de familie Endstra af te lossen en mijn zakelijke relatie met Willem Endstra te verbreken, werd mij en mijn bedrijven uiteindelijk fataal.

Wet Bibob
In 2010 werkte het Landelijk Parket onder de vlag van het Emergo-project, intensief en succesvol samen met de gemeente om mijn hallen op grond van de Wet Bibob te kunnen sluiten. De Wet Bibob was opgetuigd op initiatief van de PvdA en de VVD naar aanleiding van een voor de overheid blamerend rapport uit 1996 van de ‘parlementaire enquêtecommissie opsporingsmethoden’, beter bekend als het Van Traa-rapport, genoemd naar de voorzitter van die commissie. De Wet Bibob is sinds 1 juni 2003 van kracht.

The truth, the whole truth and nothing but the truth
Met de Wet Bibob kan de overheid vergunningen weigeren aan onwelgevallige personen en bedrijven zonder dat strafrechtelijk bewijs tegen deze personen geleverd hoeft te worden. Daar is die wet ook voor bedoeld. Het is het ultieme machtsmiddel. Daar is vrijwel niets tegen opgewassen, behalve de macht van de pen en het woord. Door het publiceren van niets anders dan ‘the truth, the whole truth and nothing but the truth’ kun je lezers die in de waarheid zijn geïnteresseerd, aan het denken zetten. En hopen dat jouw publicaties door de juiste personen worden gelezen.

Sanoma
In 2008, 2009 en 2010 trok mijn weblog dagelijks honderden bezoekers, waaronder journalisten, politie- en gemeenteambtenaren. In 2011 verruïneerde Sanoma, de eigenaar van het weblog-domein, helaas al mijn blogs bij een verhuizing naar een ander domein. Bij de migratie verdween de indeling in alinea’s en werden in de artikelen alle leestekens en letters met leestekens vervangen door symbolen en/of getallen zoals: x91, x92, x93 en x94. De stukken waren daardoor onleesbaar geworden. Herhaaldelijk heb ik hierover geklaagd bij Sanoma. Meer als ‘Je aanvraag is geüpdate’ en ‘zie vorig antwoord’ kwam er niet terug als reactie. Uiteindelijk heb ik de uitgeverij gesommeerd mijn artikelen geheel van het internet te verwijderen. Eind augustus 2012 heeft Sanoma hier gevolg aan gegeven.

Voorafgaand aan de migratie had ik gelukkig een back-up gemaakt van mijn blogs. Na alle teksten opnieuw te hebben gelezen zijn de artikelen één-voor-één teruggezet op de huidige url, met hier en daar, voor de leesbaarheid, een tekstuele verbetering. Ook zijn de oorspronkelijke reacties op de publicaties teruggeplaatst.

Disclaimer
Voor het schrijven van mijn blogs heb ik naast eigen ervaringen onder meer geput uit verschillende strafdossiers, Kamerstukken, wetgeving, publicaties, studies, adviezen en correspondentie met banken en overheden.

In veel artikelen citeer ik letterlijk uit getuigenverklaringen waarbij is aangegeven of de verklaringen bij de politie zijn afgelegd of bij een rechter-commissaris. Dat blijkt nogal een verschil, zo heb ik ervaren. Bij een verhoor in het kabinet van de rechter-commissaris worden getuigen gemaand de waarheid en niets dan de waarheid te vertellen. En in tegenstelling tot een rechercheur tracht een rechter-commissaris altijd met een open vraagstelling de waarheid te achterhalen.

Reageren op mijn publicaties mag. Bezoekersreacties worden echter aangepast of verwijderd indien deze kwetsend, obsceen, vulgair, lasterlijk, haatdragend, bedreigend of seksueel georiënteerd zijn.