Over deze website

Deze website beschrijft historische en actuele feiten en omstandigheden die verband houden met de strafrechtelijke en de bestuursrechtelijke procedure die sinds 30 januari 2006 door de overheid tegen mij en mijn bedrijven is/wordt gevoerd, en ook de ontwikkelingen erna. Veel kranten, tijdschriften, boeken en websites hebben hier aandacht aan besteed. De berichtgeving was voornamelijk beschuldigend van aard. Strafbare gedragingen die aan mij werden toegeschreven werden veelal als feiten weergegeven. Zo kon van mij een beeld ontstaan dat mijlenver is verwijderd van de werkelijkheid.

In de strafzaak creëerde het Openbaar Ministerie een eigen waarheid; ik zou de ‘minister van Financiën’ zijn van een criminele bende die als hij werd vrijgelaten onmiddellijk bedragen zou gaan wegsluizen die nog niet gevonden waren. Deze idiote suggestie werd publiekelijk geuit door een Officier van Justitie die enkele maanden later werd gepromoveerd tot volksvertegenwoordiger in de Tweede Kamer en zich daarna opwerkte tot Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie.

Nadat de rechtbank Haarlem mij op 21 december 2007 tot een gevangenisstraf veroordeelde van 5 maanden en de burgemeester van Amsterdam eind januari 2008 zijn voornemen bekend maakte mijn speelautomatenhallen op de Wallen te willen sluiten, begon ik in mei 2008 deze weblog. Ik wilde tegenwicht bieden aan de tot dan toe eenzijdige en ongenuanceerde berichtgeving over de zaak in de media. De burgemeester baseerde zijn voornemen op een negatief advies van het Landelijk Bureau Bibob. Ik heb dat rapport op het stadhuis mogen inzien en was verbijsterd dat daarin werd gerefereerd aan publicaties in de media en een tendentieus boek getiteld ‘De oorlog in de Amsterdamse onderwereld’. In dat boek werd Endstra’s relaas op de achterbank zonder meer voor waar aangenomen terwijl het onderzoek bij de rechtbank op dat moment nog moest beginnen! De auteurs waren dezelfde journalisten die de processen-verbaal van de achterbankgesprekken klakkeloos overschreven en in boekvorm uitbrachten als ‘De Endstra-tapes’.

In Nederland beroept de overheid zich bij het poneren van stellingen dus op artikelen en boeken van journalisten die hun materiaal nota bene rechtstreeks of indirect van diezelfde overheid hebben gekregen. Journalisten realiseren zich niet of onvoldoende dat als de overheid hen informatie toespeelt over bepaalde personen of bedrijven, dit doelbewust gebeurt en dat het nooit het complete verhaal is en dus wederhoor is geboden. Dat laatste wordt nog wel eens veronachtzaamd. Daarom werd het tijd om het eenzijdige door de overheid en volgzame journalisten geschetste beeld bij te stellen via een weblog.

Of mijn publicaties hierin een rol hebben gespeeld weet ik niet, maar op 3 juli 2009 sprak het gerechtshof mij volledig vrij in de strafzaak en kende mij in 2010 een schadevergoeding toe. Ondanks die vrijspraak bleef het Landelijk Parket van het Openbaar Ministerie mij echter publiekelijk beschuldigen van strafbare gedragingen en bleef de burgemeester vasthouden aan het voornemen om mij de vergunningen voor mijn speelautomatenhallen te weigeren.

In 2010 werkte het Landelijk Parket onder de vlag van het Emergo-project intensief samen met de burgemeester om mijn bedrijven te kunnen sluiten met een wel héél bijzonder instrument: de Wet Bibob. Dat is een wet die in de jaren negentig door leden van de PvdA en de VVD is ontwikkeld naar aanleiding van een voor de overheid blamerend rapport ‘Parlementaire enquêtecommissie opsporingsmethoden’ uit 1996, beter bekend als het Van Traa-rapport, genoemd naar de voorzitter van die commissie.

Onder de vlag van het bewaken van een integere overheid worden met de Wet Bibob vergunningen geweigerd aan onwelgevallige personen en bedrijven zonder dat strafrechtelijk bewijs tegen deze personen geleverd hoeft te worden. Wetgeving als machtsmiddel. Daar tegenover staat de macht van het woord door het publiceren van ‘the truth, the whole truth and nothing but the truth’. Meer dan de waarheid boven tafel proberen te houden door er schijnwerpers op te zetten kun je niet doen. En hopen dat je publicaties door de juiste personen worden gelezen.

In 2008, 2009 en 2010 trok mijn weblog honderden bezoekers per dag, waaronder journalisten, politie- en gemeenteambtenaren. Maar in 2011 verruïneerde Sanoma, de eigenaar van het weblog-domein, al mijn stukken bij het verhuizen naar een ander domein. Bij de migratie verdween de indeling in alinea’s en werden in de artikelen alle leestekens en letters met leestekens vervangen door symbolen en/of getallen zoals: x91, x92, x93 en x94. De stukken waren onleesbaar geworden. Herhaaldelijk heb ik hierover geklaagd bij Sanoma. Meer als ‘Je aanvraag is geüpdate’ en ‘zie vorig antwoord’  kwam er niet terug als reactie. Uiteindelijk heb ik de uitgeverij gesommeerd mijn artikelen geheel van het internet te verwijderen. Eind augustus 2012 heeft Sanoma hier gevolg aan gegeven.

Voorafgaand aan de migratie had ik gelukkig een back-up gemaakt. Na alle teksten opnieuw te hebben gelezen zijn de artikelen één-voor-één teruggezet op de huidige url (waarbij soms een zin tekstueel is verbeterd), inclusief de oorspronkelijke reacties.

Voor het schrijven van de artikelen heb ik naast mijn eigen ervaringen geput uit verschillende strafdossiers, Kamerstukken, wetgeving, publicaties, studies, adviezen en correspondentie met banken en overheden.

In veel artikelen wordt letterlijk geciteerd uit getuigenverklaringen. Daarbij wordt aangegeven of dit verklaringen betreft die bij de politie zijn afgelegd of bij de rechter-commissaris waar met een open vraagstelling naar de waarheid wordt gezocht en getuigen worden gemaand de waarheid en niets dan de waarheid te vertellen.

Marcel Kaatee.
Amsterdam, 9 december 2012

Bezoekersreacties
Deze website ondersteunt de vrijheid van meningsuiting mits respectvol en fatsoenlijk uitgedragen. Bezoekersreacties worden aangepast of verwijderd indien deze kwetsend, obsceen, vulgair, lasterlijk, haatdragend, bedreigend of seksueel georiënteerd zijn.